Als geen ander vraag ik me af: blijf je een tandarts tot in de dood, of stopt het zodra je niet meer BIG-geregistreerd bent? Het dilemma kwam naar voren toen mijn vader onlangs overleed en we de rouwadvertentie opstelden. Moest daar, naast echtgenoot, vader en opa, ook de titel 'tandarts' bij vermeld worden, ondanks dat hij al 27 jaar met pensioen was? We spraken niet zomaar over een willekeurig persoon, maar over een man die zijn leven gewijd had aan de tandheelkunde.
De vraag rijst of je een tandarts bent of simpelweg als tandarts werkt. Werk je buiten de patiëntenbehandelingen ook nog actief aan je vak, of ben je slechts aanwezig tijdens je werkuren? Het onderscheid tussen de gepassioneerde tandartsen, die niet per se lid zijn van een vereniging, en de tandartsen die laks te werk gaan, wordt hiermee aangeduid. Passie en toewijding zijn een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was passie eerder een vanzelfsprekendheid, aangezien bijna elke tandarts destijds praktijkeigenaar was met alle bijkomende verantwoordelijkheden. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis, met in het begin maar liefst 12000 patiënten en een maandelijkse weekenddienst. Hij was niet zomaar een tandarts; hij was dé tandarts van het dorp.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij zijn toevlucht in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht, zoals vele tandartsen uit die tijd deden. Privacy was voor een dorpsdokter niet vanzelfsprekend, maar wel te koop.
Na 30 jaar toewijding in de praktijk had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken en ook met het tandarts-zijn. Hij vertrok naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te starten. Een leven in de natuur, ver weg van patiënten en drukke agenda's. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkundige verplichtingen.
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, aangezien hij al geruime tijd niet meer actief was in het vak. Desondanks waren er opvallend veel oud-patiënten die hun medeleven betuigden, ondanks zijn 27-jarige pensioen. Mijn vader had de tandheelkunde al lang achter zich gelaten, maar voor zijn patiënten zou hij altijd hun tandarts blijven, tot in de dood.
Jerry Baas
